Weer thuis

Ruim anderhalve week geleden landde ik op Schiphol. Na Groningen, Brooklyn en Manhattan zal ik me nu vestigen in Zwolle. Maar niet voor ik eerst anderhalve maand bij mijn ouders mag bivakkeren in de Achterhoek. Hoeveelheid zin: nul. Ik heb helaas geen andere keuze.

Ah, Nederland. Dapper deltaland onder loodgrijze luchten. Waar de mensen blank zijn, het tempo traag en de grappen racistisch. Waar je binnen een half uur na thuiskomst bier staat weg te hakken aan het marktplein. Waar je kuiltjes maakt voor de jus, het halve land om een loterijmirakel bidt en waar mensen vragen wanneer je reis naar New York nou eens begint. Er is niets veranderd.

Weer thuis dus. Of het bevalt? Hou eens op zeg. Natuurlijk bevalt het niet. Toegegeven, het was heerlijk om mijn grootmoeder van 93 te knuffelen en de kerstdagen waren fijn. Ook een rondje Nederland om oude vrienden weer te zien, prima. Maar nu de kerstvaat is gedaan, de Top 2000 is uitgespeeld en de champagneglazen kapotgesmeten zijn, komt de oersaaie realiteit steeds dichterbij: afstuderen.

Ik moet nog een half jaar. Een half jaar aan onderzoek en een afstudeerrichting. Met een beetje mazzel ben ik dan deze zomer klaar. Moet ook wel, want pappa en mamma hebben liefdevol doch dringend laten weten dat zij daarna geen cent meer mijn kant op sturen. Startende in de zomer van dit jaar zal ik dus een baan moeten. Een echte, met verantwoordelijkheden. Niet zo eentje waar je glazen spoelt of medisch proefkonijn speelt. En het vinden van een echte baan gaat nu eenmaal gemakkelijker met een diploma op zak. Al is dat overigens in mijn geval, met een hbo-diploma in de journalistiek, zeer de vraag.

Geen idee trouwens wanneer al mijn vakken beginnen. Het kan eind januari zijn, maar ook ergens in de maand daarna. Zal mijn docent eens mailen. Wie dat is? Keine ahnung. Niet dat het uitmaakt – waarschijnlijk verwijzen ze me allemaal door naar Blackboard of Sharenet, alwaar mijn gegevens na een half jaar afwezigheid (zomervakantie + stage) natuurlijk nergens meer te vinden zijn. Ik vermoed dat dat héél gemakkelijk opgelost kan worden door een half dozijn formulieren in te vullen en in drievoud uit te printen en op te sturen.

Hoe het ook zij: half februari doe ik mijn intrek in een Zwols studentenkamertje. Niet zo spannend als Harlem of Brooklyn, inderdaad. Maar alles is beter dan mijn huidige situatie. Ik woon nu thuis. Als in: bij mijn ouders. Een dubbele huur was vanuit New York gewoon niet te doen. Al wat restte bij thuiskomst was het kamertje van mijn zus: mijn eigen oude kamer stond tot aan het plafond toe volgebouwd met verhuisdozen en ontzielde IKEA-bouwpakketten.

Zo zit het dus. Na drie-en-een-halve maand in de tofste stad ter wereld woon ik nu weer in een gat in Gelderland. Ik heb net een kookdag gekregen van mijn ouders. Mijn moeder schikt de bloemen terwijl ze soepeltjes informeert naar de voortgang van mijn onderzoek (nog geen seconde bij stilgestaan). Vader praat me ongevraagd bij over zijn nog te vormen saxofoongroepje waar ik geen interesse in heb en vraagt me bij het opscheppen van de jus, jawel, of ik een kuiltje wilde maken in de aardappelpuree. De vrienden van vroeger wonen allang in het westen, de Groninger relatie is voor vertrek uitgegaan, mijn spaarrekening is leeg. De vooruitzichten zijn weinig bemoedigend.

Vandaar dus dat dit blog vanaf heden een nieuwe invulling krijgt. Startende met dit bericht zal ik de lezers bijhouden van alle beslommeringen van de langstuderende student. Kreeg ik op mijn berichten vanuit New York vaak jaloerse berichtjes toegestuurd, nu wil ik de lezer vragen om mij hun hoongelach en leedvermaak vooral niet te besparen. Dat trapt namelijk zo lekker op de ziel en dat werkt inspirerend, wordt wel gezegd.

5 thoughts on “Weer thuis”

  1. Oh man ik wil dit zo voorkomen. Half maart moet ik uiterlijk m’n Amsterdamse crib uit, het budget is niet groot, het OV is ingetrokken en ik heb niet eens een fiets – om over een vaste baan nog maar te zwijgen.

    Sterkte dude, ik ga je volgen voor wat perspectief.

  2. Jochie toch!

    Denk er maar aan dat Zwolle toch weer een uurtje dichterbij AAALLL die vrienden van je in Amsterdam is. En geloof mij: beter zo weinig mogelijk afleiding tijdens het afstuderen. Daarbij: pas als je er echt langer over doet dan ik – en dus zieliger bent – neem ik je echt serieus.:-p

    Successen!

  3. Ah. De realitycheck. Wat fijn. Als je over ’n half jaar nog geen fatsoenlijke baan hebt gevonden moet je bellen. Dan word je secretaresse op de Zuidas. Kan je enorm leuk over bloggen.

  4. Wat fijn dat je blijft bloggen. En niets slechts over Zwolle hè?! Het is inderdaad geen NYC, maar heeft wel zijn mooie kanten. Ga op zoek…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *