Webcamchat met een escortmeisje

Omdat we eigenlijk allemaal hoeren zijn.

Ik kende haar nog als het meisje dat een volle aula van haar middelbare school stil kreeg door een breekbare monoloog  van Shakespeare voor te dragen. Ze gaf zich helemaal en onvoorwaardelijk. Er waren tranen van ontroering in de zaal, al voelde het op dat moment alsof ze voor mij en alleen voor mij daar op het toneel stond. Ik weet niet of iemand mij daarna nog zo betoverd heeft als zij, toen, op dat moment.

Nu werkt ze als escort.

Als iemand aan wie subtiliteiten nooit besteed zijn geweest, vraag ik haar in een chatbericht op de man af waarom ze dat in ’s hemelsnaam doet.  “Zet je webcam ff aan,” schrijft ze. En voor ik het weet, ben ik verwikkeld in een skypegesprek met een sekswerker. Daar zit ze, leuk koppie, gulle lach, charmante ogen. En te huur.

Het is eruit voor ik er erg in heb. “Weet je dit wel zeker?” Gadverredamme – ik ben drie, vier jaar ouder en klink als haar vader.
Een gniffel aan de andere kant. “Hoor ik daar een oordeel sluimeren, meneer Klaassen?” Ze knipoogt.
Ik bloos, besluit eerlijk te zijn. “Ja, eigenlijk wel.”
“Geeft niet hoor, ik kom het vaker tegen.” En dan doet ze haar verhaal.

Ze dacht er lang en goed over na. Maar de interesse die ze naar eigen zeggen altijd in ‘het wereldje’ had, nam de overhand. De bottom line: “Ik ben geen hoer. Het is niet alsof ik mijn lichaam verkoop voor een schamele vijftig euro per uur of zo. Ik verkoop mijn gezèlschap.” En eventueel komt daar seks bij kijken, maar dat hoeft niet. “Vergis je niet, ik sta hier volledig achter. Dit is niet iets wat je moet doen als je hoofd niet stevig op je schouders zit.” Ze zag er meisjes aan onderdoor gaan. Dat gaat haar niet gebeuren, bezweert ze. “Zolang het me psychisch niet schaadt, ga ik hiermee door.”

“Maar wil je hier carrière in maken? Je blijft niet altijd…” Ik bekijk haar lippen, haar nek, haar borsten. “…zó.”

Dat weet ze. Daarom spreidt ze haar kansen. Ze is ook een erotische massagesalon begonnen. “Dus echt body-to-body.” Dat liep eventjes wat minder, omdat ze door een navelpiercing even niet kon werken. “Maar het is leuk, man. Ook met happy ending en zo.” Ze lacht en breekt mijn hart, en steekt een sigaret op. “Geinig, hoor.”

En natuurlijk: het geld is goed. “Als ik een paar uur bij iemand op bezoek ga, verdien ik algauw negenhonderd euro.” Ik spuug bijkans mijn koffie over mijn toetsenbord. “Wát?!” Met een handvol  van zulke bezoekjes verdient ze lachend meer dan ik in een maand.
Schamper kijkt ze mij aan. “Tsja, kwaliteit hé…” Ze neemt een slok koffie en kijkt me aan. Donkere ogen, lange wimpers.
Ik ken die blik. Het is de blik van een roofdier die op het punt staat een prooi te verschalken. Het is de blik van een tienermeisje die uitnodigt om haar te zoenen. En heel even ben ik weer alleen, met haar, in een kroegje om drie uur ’s nachts aan een marktplein.

Een flits en dan zwart beeld: mijn haperende internetverbinding onderbreekt ons gesprek. Haastig schrijf ik haar een afscheid, sluit mijn laptop af en spoed mij naar mijn werk.

Ik ransel de trappers van mijn fiets af, alsof ik weg wil rijden van een in mijn hoofd onbestaanbare werkelijkheid: ze werkt in de seksindustrie, en dat is prima. Toch?

En dan stalt de moraalridder zijn stalen ros in het fietsenhok en loop het redactiegebouw binnen om zijn progressief-liberale ziel te verkopen aan de krant van wakker Nederland. Voor nog geen achttien euro per uur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *