Vriendschap

En over hoe die te onderhouden of niet.

“Michiel!”
“….HOLY SHIT!”
Lachend val ik de aanstormende blonde dame in de armen. “Hahaaa,” roept ze terwijl ze mijn ribben plet. “Lang geleden, meneertje! Terrasje pakken?”
“Goed idee,” zeg ik, en dat is het ook: 25 graden, drank en een oude vriendin die ik sinds de middelbare school niet meer heb gesproken. Drie ingrediënten voor een welbestede vrije maandagmiddag.

Laura schenkt haar witbiertje in. “Nou, hoe is het?”
“Ik ben zo gammel als wrakhout, to be honest. Ik heb vroege dienst deze week  en ben nog herstellende van mijn afstudeerborrel van vrijdag.”
“Oeh, hoe was dat?”

Briljant.
Aanvankelijk was ik knetterzenuwachtig voor mijn borrel, temeer omdat het de hele dag afzeggingen regende. Maar tien minuten na aanvang stond de kroeg in Groningen vol met oude en nieuwe vrienden. Ik heb gedanst, gedronken, ben ritueel geslacht door mijn dispuutsgenoten die alle escapades van mijn studententijd nog één keer opdisten en heb samen met mijn vrienden van de middelbare school rond half zes het licht uitgedaan. Kortom: genoeg positieve energie om een maand op vooruit te kunnen.

“Gaaf. Gááf!” grijnst Laura. “Maare, waarom had je mij niet uitgenodigd?”
We lachen allebei. Hoe goed we elkaar ook lagen op het Isendoorn College, als je elkaar zes jaar niet spreekt is een plotselinge uitnodiging voor een afstudeerborrel ongepast, dat voelen we allebei. Toch is er tussen ons weinig veranderd, zo lijkt het: het voelt vertrouwd haar tegenover mij te hebben. Dat is ook niet gek als je zes jaar lang elke dag samen naar school fietst. Maar hoeveel kracht hebben de gedeelde herinneringen nu nog, acht jaar na ons eindexamen? Zou ik Laura met recht nog een vriendin kunnen noemen? Ik heb geen idee.
“Tja.. Prioriteiten, Laura. Maar ondanks je afwezigheid was het een mooi feestje.”
“Waren de gasten van het VWO er ook?”
“Jazeker!”
“En Berend? Was Berend er?”
“…Fuck.”
“Wat?”

In elke vriendengroep heb je wel een paar defectors. Berend was de onze. Ooit vond ik het jammer dat ik hem niet meer sprak, want hij en ik konden fantastisch goed met elkaar: binnen onze vriendengroep was hij degene met wie ik het meeste optrok. We deelden een passie voor wansmaak en konden eindeloos genieten van de liedjes van Ne-Yo en Pakito of de platte humor van Bert Visscher.
Na het eindexamen ging ik naar het noorden, hij naar het zuiden en verdronk daar in het sociale leven van zijn roeivereniging. Ik heb hem sindsdien nog één keer gesproken op een borrel van onze groep, maar op de volgende kwam hij niet meer opdagen. We hebben weinig meer van hem vernomen. Hij zit ook niet in de WhatsApp-groep.

“Ik heb er niet eens aan gedacht om Berend uit te nodigen. Is dat gemeen?”
“Hoe bedoel je?”
“Nou, ’t was een van mijn beste vrienden.”
“Ja, was, ja. Niet mee zitten joh, zo gaat dat. Het is als dat ene liedje van Baz Luhrman: Understand that friends come and go, but with a precious few you should hold on.
Ik scheur het etiket van mijn lege bierflesje. “Toch voelt het gek. Hij was echt een maat van mij. Hoe kan het nu dat hij zo uit mijn systeem is geraakt?”
“Het gaat niet vanzelf, zo’n vriendschap onderhouden. Daar moet je in investéren! Denk je dat ik Simone nog elke week zie? Of Babette? Dat komt ons ook niet aanwaaien.”
Hm.

Na het afrekenen geeft Laura me een ferme knuffel. “Michiel,” en ze kijkt me vrolijk aan, “ik vond het echt heel leuk je weer te spreken. Ik moet nu echt rennen maar stuur me even je nummer als je thuis bent, goed?”
Ik beloof het.

Thuisgekomen zie ik dat iemand mij in een Facebook-bericht heeft getagd. Berend. “Kijk eens wat ik tegenkwam, Michiel Klaassen!” Het is de clip van Ne-Yo’s nummer So Sick.
Ik klik op play. En even waan ik mij zestien jaar, en Berend en ik zingen met hoge stem en hard volume verschrikkelijke liedjes mee terwijl een halve aula ons verbaasd aanstaart. Weemoed.

Maar wat te doen? Is dit Berend die zijn hand uitsteekt, contact zoekt? Zal ik hem eens schrijven? Of bellen?

Ik tik een vrolijke maar obligaat aandoende reactie. Komt later wel, denk ik bij mezelf. Daarna ga ik naar het profiel van Laura en stuur haar mijn nummer. Benieuwd of ze belt.

One thought on “Vriendschap”

  1. Ik ken je niet, maar je verhaal raakt me……soms zijn zaken voorbestemd en soms loopt het heel anders dan we willen of hopen……..haal uit jouw leven wat erin zit. Ik wens je sterkte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *