Verslaafd aan de haat

Amerika is letterlijk verslaafd aan de haat en mediabedrijven geven een schuimbekkende natie precies wat ze niet nodig hebben: meer haat.

Het zal 2003 of 2004 zijn geweest, ik geloof ergens in de derde of vierde klas van de middelbare school. We lazen 1984 van George Orwell. Het verhaal  kan ik alleen in grote lijnen nog navertellen, maar één scene staat me nog helder bij: die van de ‘twee minuten haat’. De bevolking verzamelt zich en bekijkt op grote schermen beelden van partijvijanden. Algauw begint het publiek te schuimbekken van woede en willen ze martelen, verwoesten, doden.

Op onze redactie hebben we zes televisies staan, waarvan drie op Fox News, CNN en MSNBC. FOX geldt als pro-Trump en valt vaak de democratische partij aan en op de andere twee zenders hebben ze juist weinig op met de president. Er is veel ruimte voor eenzijdige opinie en polemiek, en steeds minder voor ouderwetse journalistiek.
Inmiddels kennen de zenders hun doelgroep en weten ze waarvoor de kijkers inschakelen. En geven ze hen meer van hetzelfde. Dat heeft ze bepaald geen windeieren gelegd. MSNBC groeide uit van marginaal nieuwszender tot hét progressieve kanaal en ook op de andere twee zenders nemen de presentatoren op prime time, rond het ontbijt en in de avonduren, jaarlijks miljoenen mee naar huis.

De echokamer, het publiek geven waarvoor ze komen in plaats van hen uit te dagen: het verkoopt. Haat verkoopt. Amerika is letterlijk verslaafd geraakt aan het verscheurde maatschappelijke klimaat van de laatste jaren. Moederbedrijven ruiken geld en kansen, en dus investeren kranten, nieuwssites en tv-zenders als een malle in hun parlementaire en politieke redacties.

Een paar voorbeelden. De Washington Post, die kort na de verkiezing van Trump de slogan ‘Democratie sterft in het duister’ op haar voorpagina voert, is van plan de parlementaire redactie uit te breiden met zes verslaggevers. De L.A. Times en The Atlantic zijn ook op zoek naar extra journalisten. Politico, een website die pas in 2007 werd opgericht, heeft zes Witte Huis-verslaggevers. En ze zoeken er nog één.

Komt ook doordat in het Trump-tijdperk alles politiek is geworden. Sportwedstrijden; de rouwperiode na een schietpartij op een middelbare school; prijzengala’s op televisie – in Amerika valt alles in de schaal van links versus rechts. Als heel het land een parlement wordt, heb je ook meer parlementaire verslaggevers nodig.

Eigenlijk zouden zij een licht moeten schijnen op het land, en zo de grijstinten zichtbaar te maken in een zogenaamd zwart-witte vlakte. Maar nee. Meer en meer kranten en tv-commentatoren kiezen openlijk een kant, net als heel het land.

Want haat verkoopt. Maar dat maakt het nog niet oké.

Maar zou er een krant of tv-zender dapper genoeg zijn om een mildere toon aan te slaan? Waarom zouden ze. Zij zijn allang blij dat mensen hen weer weten te vinden. Wie had gedacht dat de nieuwsindustrie, worstelend met dalende verkoop- en kijkcijfers, nou juist door blinde haat gered zou worden?

En toch. Er moet een punt komen dat mensen behoefte hebben aan een rustig, gebalanceerd verhaal. Dat moet dan wel beginnen bij de nieuwsmedia zelf, denk ik. En het kán. Zelfs Fox News besloot deze week twee van de laatste rallies van Trump nou eens een keertje niet integraal uit te zenden. Even geen ‘twee minuten haat’. Even rust.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *