Panta rei?

Blijft alles hetzelfde of verandert alles? Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden. Over volleyballende dames, defenities van wandelingen en (wederom) bier.

Muggen. Ik haat ze. Dat doen de meesten en het is niet bepaald een revolutionaire gedachte, dat weet ik, maar op deze dinsdagmiddag, onder een vrij heet Italiaans zonnetje, onderstreep ik hem met een dikke rode stift. Ik loop met twee dispuutsgenoten langs de kust van Amalfi, iets onder Napels. Eén van hen nodigde me vlak na het opstaan uit voor een wandeling. Een ‘wandeling’ is in mijn lexicon: dorpje, kerkje, espresso en vóór de lunch weer thuis. En dus niet: een hike van twintig kilometer op mijn suède Van Bommeltjes, slecht onderhouden paden en een schijnbaar onuitputtelijke hoeveelheid muggen en steekvliegen.

Maar het is goed. Want de inspanning ten spijt – mijn shirt is doorweekt van het zweet – dit had ik op het lustrum van vijf jaar terug nooit gekund. Toen ondernamen we iets soortgelijks: we gingen mountainbiken. Iets te enthousiast peddelde ik de eerste Portugese heuvel op (“MIETJES, wie het eerste boven is!”) om daarna op te geven en buiten adem naar huis te kruipen met jaargenoot Ronald, net als ik in het bezit van een petconditie.

Dat was 2008. Ronald is inmiddels clubkampioen tennis. Ook ik ben in weinig meer op die jongen van toen. Tussen vijf jaar terug en nu zitten twee studies, één romance, twee relaties en een veelvoud aan scharrels, een sigarettenverslaving, zeven banen en tien kilo´s. Er is dus niet zomaar wat veranderd, nee: eigenlijk is niets hetzelfde. Panta rei, heet dat geloof ik, alles stroomt. Filosofiestudent Beau biedt uitkomst en legt uit: “Je stapt nooit twee keer in dezelfde rivier.” Het is nooit hetzelfde water dat op precies dezelfde manier door de altijd veranderende bedding stroomt.

Of misschien is al die verandering maar schijn. Neem het dispuut: weer zitten we in een zonovergoten villa, pils is net als toen ruimschoots voorradig, schunnige grappen zijn niet van de lucht.
Anderzijds: de platte filmcollectie (duizenden bytes aan porno en penetraties) is – godzijdank – niet meegenomen. De gasten die vijf jaar geleden mee waren, mogen dan wel dezelfde slechte teksten uitslaan, ze zijn ouder, wijzer, volwassener (onder voorbehoud dat ze nog geen bier hebben gedronken).

Het duizelt me, en niet alleen vanwege de hoge rotskust waarover ik uitkijk. Licht uitgeput bereiken we dan toch de villa, negen uur na vertrek.

We treffen het dispuut aan op de bank, onderuit gezakt, bier binnen handbereik. Eurosport staat op. Een volleybalwedstrijd is voorbij, en de dames van het winnende team springen in het rond in een groepsknuffel. “Benieuwd hoeveel pornofilms zo zijn begonnen.” Huhuhuhuh. Het geplop van biertjes die geopend worden en de volgende slechte grap wordt alweer gemaakt. Amalfi of Algarve, sommige dingen veranderen nooit.

De rode draad blijft zichtbaar. En de verandering die er is, kan ik bijhouden – met moeite, maar het lukt me. Morgen voel ik het in mijn benen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *