Ochtendritueel

In een huishouden als dat van mijn ouders wordt participatie zeer op prijs gesteld. Dat is niet eenvoudig. Ik moet het dus slim spelen.

Geheel zoals ik inmiddels gewend ben, staan er drie glazen jus d’orange op tafel als ik ’s ochtends aanschuif bij het ontbijt. Zo ook vandaag. “Zo-ho,” zegt moeder met een glimlach terwijl ze Radio 1 zachter zet, “jij bent er vroeg bij!” Het is half zeven.
“Ach ja, je hele dag in je nest blijven liggen is ook zo wat.” Ik sla de Volkskrant open.
“Da’s al de derde dag op rij dat je tegelijkertijd met ons opstaat – ik had niet verwacht dat je het vol zou houden!”
“Weet je wat het is mam, ik heb gewoon weer een beetje ritme nodig, zeg maar.”
“Gezellig!”
Mijn vader komt binnen met zijn gebruikelijke ochtendhumeur. “Oók goedemorgen, pap!”
“Hmpf. Koffie?”
“Moet je even zetten,” zeg ik. “Mag ik ook wat?”
“Tuurlijk. Hoezo heb jij je hardloopschoenen aan? Was je gisteren niet ook al een rondje wezen rennen?”
“’t Wordt mijn vijfde dag op rij. Ik probeer gewoon een beetje bezig te blijven, zeg maar.”
“Okéé,” zegt mijn vader en hij kijkt me aan met een blik van verwondering. “Keurig hoor!”
“Lief kind, wil jij toast?”
“Strakjes, ik ga eerst effe mijn rondje doen. Houd jij mijn tijd bij mam?”
“Is goed, zet h’m op!”

Op mijn dooie gemak slenter ik een klein halfuurtje door de binnenstad. Vlak voor ik weer thuis ben trek ik een sprint.

“Nou nou, dertig minuten,” zegt mijn moeder en ze geeft me een glas water aan. “Da’s al vijf minuten sneller dan gisteren! Heb je dezelfde route gedaan?”
“Ja, gewoon over de dijk en dan bij de boom voor de nieuwe brug omkeren.” Ik leun op mijn knieën terwijl ik op adem kom. Shit, dat sprintje was echt iets te ambitieus – ik voel mijn hart bonken in mijn slapen.
Mijn vader loopt langs en beukt me goedkeurend op de schouders. “Goed bezig, kerel! Er staat nog toast, als het goed is is het nog warm. En je koffie natuurlijk.”
“Lekker,” zeg ik en ik plof neer. “Waar is de Volkskrant?”
“Oh sorry, was jij hem aan het lezen? Hier, neem maar, ik had hem toch bijna uit.” Tevreden neem ik de krant van mijn moeder in ontvangst.
“Wat ga je vandaag doen, Michiel?” vraagt mijn vader vanachter de regionale krant.
“Oh, moet nog wat dingen doen aan mijn stageverslag, en ga nog even op banenjacht. Ik wil ook nog even kijken of ik alvast dingen voor mijn onderzoek kan doen.”
“Nou nou,” en hij vouwt de krant op, “volle dag zeg!”
“Ja, drukdrukdruk hé. Maar weet je, druk is altijd nog beter dan de hele dag niets doen, zeg maar.”
“Prima, prima. Hé, ik ga ervandoor,” zegt hij en slaat me in het voorbijgaan nog eens vaderlijk op de rug. “Good luck jongen! Schat, heb jij nog een lift naar het station nodig?”
Mijn moeder heeft inmiddels haar jas al aan. “Nee hoor, ik red het wel vandaag. Nou lief kind, succes vandaag, doeg!”
“Joe!” De voordeur slaat dicht.

Ik had de toneelschool moeten overwegen, denk ik terwijl ik de trap op naar mijn kamer slof. Zonde om zoveel talent onbenut te laten. Voor ik de gordijnen dichtdoe zet ik mijn wekker op half twee in de middag. Benieuwd wat het avondeten zal zijn.

One thought on “Ochtendritueel”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *