Migranten en groene yuppen in Clinton Hill

De farmers market vlakbij Clinton Hill

Pijpenkrullen, biologische winkels en Mexicanen: mijn buurt is een multicultureel allegaartje. Het merkwaardigste aan de buurt is echter mijn huisgenoot.

Rellen ze in Nederland nog wel even door over de koopzondag; in mijn buurt Clinton Hill in Brooklyn is het juist de zaterdag dat de straten uitgestorven zijn. Dat zit zo: in een straal van vierhonderd meter wonen hier bijna alleen maar chassidische Joden. Deze nakomelingen van immigranten uit Oost-Europa lopen er nog altijd bij alsof het hier Siberisch koud is. Traditie, noemen ze dat – ook al hangt er in de stad nog altijd een klam temperatuurtje van 25 graden.

Enfin. Die Joden dus, die houden op zaterdag hun rustdag, de Sjabbat. Met als resultaat dat er geen winkel open is – zelfs de supermarkt sluit zijn deuren. Op zondag kan je dan wél boodschappen doen, maar afgelopen maandag was alles weer dicht vanwege Rosh Hashanna. Er zijn in New York zelfs zóveel Joden – meer nog dan in Jeruzalem – dat alle scholen ook maar dichtgaan als de Joden feest vieren: hele klaslokalen zouden leeg zijn.

En wat te doen als je op zaterdag toch je broodbeleg moet kopen? Huisgenoot Lynne weet raad. “Put on a decent pair of shoes, we’re going for a walk.” En zo trekken we even later de deur achter de oude metaalfabriek waar ze woont achter ons dicht en beginnen aan een wandeling door de buurt. Die lijkt per blok wel van culturele achtergrond te verschieten: de Joden maken al gauw plaats voor de Latino’s die in rap Spaans langslopende dames goedkeurend becommentariëren. En weer iets later zitten we in een lommerrijke yuppenbuurt, waar je struikelt over de schattige koffiebarretjes waar hipsters en jonge ouders geanimeerde gesprekken voeren of aan het werk zijn op dure laptops. De rijke stadsmussen die hier wonen zijn zeer milieubewust en kopen het liefst duurzaam in. Elke zaterdag wordt daarom aan het park een farmers market gehouden, waar boeren uit de omgeving hun kakelverse producten verkopen. Afschuwelijk lekker, dat wel – maar ik geloof niet dat ik eerder vier euro heb betaald voor vijf appels. Dat alles op nog geen kwartiertje lopen van Lynne’s ‘Bohemian Paradise‘, zoals ze het zelf noemt: een zonnig appartement vol met kunst en boekenkasten tot aan het plafond.

Lynne, mijn gastvrouw/huisgenoot, is dus echt een topwijf: ze laat me de buurt zien, geeft tips over goedkope dive bars (bruine kroegen) en weet precies waar je voor weinig geld het lekkerste eten haalt in haar buurt. Maar toch is ze wel, nu ja, een vrouw met een gebruiksaanwijzing. Sommigen zouden haar een snob noemen, maar ze is het snobisme allang voorbij denk ik – ze gelóóft alle onzin die ze uitkraamt met hart en ziel. Geen discussie mee te voeren, want alles wat ze zegt is dermate out-of-the-box dat er geen touw meer aan vast te knopen is. Filmpje downloaden? “No man, never: they keep track of you forever!” De vraag of ze meegaat een biertje drinken op vrijdagmiddag komt me op een meewarige blik te staan: “Yeah, so – I don’t really believe in alcohol…” En als we over politiek praten en ik vraag of ze meer ziet in het socialisme of liberalisme, zegt ze: “I tend not to go with ‘isms’.” Daarbij opgeteld is ze ook nog eens zó verschrikkelijk slim dat ik, hoe langer ik met haar praat, me met de minuut dommer ga voelen.

Kortom: na een gesprek van een uur ben ik al gillend gek. Daarom vind ik het ook niet zo’n ramp dat ik per 1 oktober een nieuw onderkomen heb. Bij een zwarte dame in Harlem, deze keer. Vanavond tekende ik daar mijn contract. Of zij net zo prettig gestoord is als Lynne? Absoluut, zo niet meer – maar dat is een heel ander verhaal wat ik een volgende keer vertel. Tot die tijd: het allerbeste uit New York

3 thoughts on “Migranten en groene yuppen in Clinton Hill”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *