Laat me met rust, New York!

Kan deze stad ook eens normaal doen? Nee? Oké, dan blijf ik wel thuis vanavond.

Mijn splinternieuwe smart-tv is uit de doos. Ik heb mijn chillbroek aan. De guacamole is gemaakt, de nacho’s zijn ingeslagen en in de vriezer staan twee emmers Ben & Jerry’s geduldig te wachten op het noodlot. Ik ben helemaal klaar voor de zaterdagavond.

Een beetje treurig voelt het wel: het is de zaterdag voor Halloween en buiten gaan dronken cowboys, celebrities en uniformen over straat, op weg naar de kroeg of een huisfeest. Maar ik heb een afspraak met mezelf: de hele herfst ga ik rustig aan doen. En dus klik ik Hulu aan op mijn nieuwe tv en ga ik zitten voor The Silence Of The Lambs. De eerste maanden New York waren vol pret, maar soms net iets té veel.

Mijn maat Ralph zegt dat dat heel gewoon is. “Iedere nieuwbakken New Yorker loopt op een gegeven moment tegen grenzen aan – van de maatschappij, van de moraal of van zijn eigen gezondheid.” En hij kan het weten want hij dronk in zijn eerste jaar dermate veel alcohol dat er gaatje in zijn maagwand ontstond. Afgezien van een pittige ziekenhuisrekening liep het goed af.

New York is precies dat: grenzeloos. Als ik een bagel met cream cheese bestel, krijg ik een Alp aan roomkaas met een vermoeden van een broodje eromheen. De centrale verwarming van mijn appartementencomplex die mijn kamertje verwarmt kent twee standen: uit of teringheet. (In dat laatste geval kan ik het alleen af laten koelen door mijn airco aan te zetten.) En het weer in New York kent ook zero chill. Óf het is dermate warm dat het asfalt smelt óf je moet een bivakmuts op om het afvriezen van de oren te voorkomen – een tussenseizoen als de herfst of lente is ze hier vreemd (zie ook onderstaand gedicht).

Poëzie verlicht het lijden

 

In een stad van uitersten moet je de innerlijke rust soms afdwingen. En dus: geen drank tot Thanksgiving eind november; geen lange nachten in kroegen en clubs; en een verdubbeling van het groenterantsoen (al dan niet verwerkt in dipsaus voor de chips).

Erg? Och. Na een zomer als deze is een tijdje normaal doen helemaal geen straf. En languit op de bank griezelen met Hannibal is ook tof. De engerd kijkt mijn kamer in: “A census taker once tried to test me. I ate his liver with some fava beans and a nice chianti.”

Hij wel.

One thought on “Laat me met rust, New York!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *