Instant inspiratie

Supervlug een tekstje schrijven over een willekeurig onderwerp? In dit bericht een tip en een voorbeeld.

Wil je columns schrijven maar het lukt niet, ga dan eens naar citaten.net. Zoek daar een spitsvondige uitspraak van een of andere filosoof en schrijf er iets omheen. Dat zie je heel vaak. Aan de geciteerde kan je ook vaak zien waar zo’n column dan heen gaat. Zo is Churchill al sinds jaar en dag het lievelingetje van rechts-populisten en conservatievelingen. Nietzsche leidt tot iets atheïstisch, Mandela en Ghandi tot iets lafs en links en Sartre in de regel tot hoofdpijn.

Ook leuk als een column dan ook afsluit met een totale onbekende. Volkskrant-columnisten die niet op pagina 2 staan hebben daar nog wel eens een handje van. Dan lees je ineens, heel moralistisch, in de laatste alinea: “Ach ja, Claude Aveline schreef het al: De mens die vrijheid opeist, denkt aan geluk.” Liever nog drukken ze zo’n citaat dan af in het Frans natuurlijk, onvertaald. Staat inderdaad beter dan een spreuk van Frans Bauer of Jan Smit, maar toch word ik er onpasselijk van. Alsof ze toch nog even snel willen koketteren met de eigen intellectuele bagage. Een column als verlengstuk van je eigen pik.

Mijn fantasie gaat nog wel eens aan de haal met zulke columns. Dan verzin ik niet-bestaande quotes of bronnen en waan me ineens theoloog (‘Zoals Paulus duidelijk schrijft in zijn achttiende brief aan de Patagoniërs, die helaas verloren is gegaan…’) of belicht ik een heel lieve kant van een erkende griezel (‘Heinrich Himmler, zelf fanatiek vlinderverzamelaar, verzuchtte eens na een mislukte jacht…’) of maak ik iemand waar ik een onbegrijpelijke doch onbeschrijfelijke hekel aan heb nog verder belachelijk (‘Van Sywert van Lienden is dan ook de uitspraak: “Een dooie koe kan je niet melken”.’).

Mijn  punt: rond zo’n citaat kan je altijd wel iets schrijven, geen kunst aan. Met een beetje creativiteit is elk onderwerp wel met een quote te verbinden. En dat ga ik nu bewijzen met een random onderwerp. Te weten: belastingen. Komt ‘ie.

In een vrij recent verleden was belasting iets obscuurs, iets voor bejaarden, zoals een kunstgebit, Opels en steunkousen. Als je aan belasting deed, was je oud, zoveel was duidelijk.

Maar dat gescheld op de fiscus heb ik nooit echt begrepen. Waarom zou je haten?! Het beetje dát ik er van meekreeg, was hoofdzakelijk positief. Dan kreeg je zo’n brief, een lafblauwe envelop – logisch natuurlijk, als je die dingen knalrood maakt zet dat ook zo’n verkeerde toon – waar dan ‘toeslagen’ op stond. Bleek dat je geld kreeg voor een zorgverzekering die je ouders betaalden. Helemaal super.

Mijn relatie met de fiscus werd nog inniger toen ik begreep dat de studiebeurs óók van belastinggeld werd betaald. Geheel belangeloos kwam allemaal publiek geld mijn kant op. Ik heb destijds nog geijverd voor een vrijstelling op btw-afdracht voor studenten, omdat ik het omslachtig vond om zowel geld af te dragen als te ontvangen. Tsja, áls je dan geld geeft, doe het dan ook goed! Mijn mails aan politieke partijen werden echter straal genegeerd, op een automatisch gegenereerd bericht van het CDA na. “Voor de christendemocratie telt elke mening, ook de jouwe!” (Waarna ik op slag socialist werd – dat ge-jij en ge-jou, onbeschaafde, nieuwerwetse onzin.)

Alles veranderde toen ik me inschreef bij de KvK. Toen werd de belastingdienst opeens opdringerig. Moest ik me vier keer per jaar melden, als een brugwup die de wiskundeles werd uitgestuurd. Het toontje veranderde. Ineens kreeg ik niets meer maar moest ík met geld over de brug komen.

En gisteren barstte de bom. 368 euro moet ik ophoesten. Omdat ik te laat aangifte heb gedaan.

Natuurlijk, tijden veranderen. Maar toch denk ik met weemoed terug aan de dagen dat ik en de fiscus een verstandhouding hadden waarbij we elkaar vrij lieten. Een zakelijke transactie, eens in de maand, en verder kon ik ongemoeid in het Noorderplantsoen liggen zonder daarop te worden aangekeken.

En nu? Nu is het alsof de relatie een doodlopende straat inrijdt. Alsof we elkaar wel zien, maar eigenlijk niet willen zien. Alsof we allebei lopen te trekken aan een doodgebloed paard.

Zoals Marco Borsato en Dominique van Hulst al zongen: “Het is wel over, maar nog niet voorbij.”

Ta-da.

One thought on “Instant inspiratie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *