Fuck het circus

Ik mocht als verslaggever naar een – overigens zeer ontroerende – bijeenkomst van het COC. Over ministers en het mediacircus.

Werkontwijkend gedrag: op Facebook bekijken welke evenementen je vrienden allemaal bezoeken. Voor ik er erg in heb struikel ik over een gepland evenement waar de jongen van de Muiderpoort heengaat: een anti-Poetin-bijeenkomst bij het homomonument. Ik slik een pijnlijke herinnering weg en scan het programma van wat het COC de ‘alternatieve opening van de Spelen’ noemt. “Leuk, ga het maar doen,” zegt mijn eindredacteur als ik het hem voorleg. Ga het maar doen. En dus bel ik woordvoerders van COC-voorzitters en ministers en fiets ik drie dagen later knetterzenuwachtig richting de Westerkerk.

Waarom die zenuwen? Nou, minister Bussemaker komt. En nooit eerder had ik een minister voor de camera. Lucas appt bemoedigende woorden: ‘Komt goed jongen!’
Ik ben niet gerustgesteld. Na eindeloos veel telefoontjes met vrienden in de politiek, collega’s en mijn moeder – die natuurlijk van alles het meeste verstand heeft – heb ik een lijst van vijf vragen opgesteld. Lieflijk beginnen, en dan scherp, om te eindigen met een vraag die mevrouw Bussemaker zal doen stotteren als een schoolmeisje.

Het moment dat ik de Westerkerk in zicht heb, weet ik dat ik die plannen kan laten varen: het ziet zwart van de camerateams. Bij de voorzitter van het COC staat al een rij journalisten te wachten. De moed zakt mij in de schoenen: ik mag blij zijn als ik de minister überhaupt vind.

Een tik op de schouders. “Ja, jou moet ik nog even de hand schudden,” zegt een blonde dame van rond de dertig. “We spraken elkaar deze week, ik ben de woordvoerder van de minister.” Ik wil iets terugzeggen maar de massa drijft ons uit elkaar. “Zie je zo bij het monument,” roept ze me na. Mooi, die afspraak staat. Meteen voel ik me een stuk rustiger worden.

Veertig minuten later, en het is opvallend rustig bij de minister. Ik hoef alleen de NOS voor me te dulden, andere cameraploegen lijken niet geïnteresseerd te zijn in een quote. In mijn hoofd ga ik mijn vragen nog een keer langs. Als de NOS vertrokken is stap ik naar voren.
En zodra ze praat, snap ik waarom de andere ploegen de minister niet hoeven te spreken. Ze zegt niets, niet echt. Haar lippen bewegen wel, en ze praat verstaanbaar Nederlands in mijn microfoon, maar ik ben weerloos tegen zo veel mediatraining.
Wat had ik dan verwacht?

Dan draait de minister richting het monument om haar kaarsje neer te zetten, en de camerateams snellen toe. Geschreeuw en gesmeek.
“Minister, kijk eens hier!”
“Doet u dat nog eens?!”
“Jaaaa, dat ziet er goed uit mevrouw Bussemaker!” Wauw. Alsof niet een minister een kaarsje neerzet, maar een blozend meisje van achttien zojuist voor de lenzen haar slipje uitdoet.
Een beetje ongelovig kijk ik naar het schouwspel, de minister die klungelt met haar kaarsje, de ongeduldige mensen achter de dranghekken. Een politieman drukt op zijn oortje en mompelt in een microfoontje. “De minister zet nu haar kaarsje neer…”
Ik schiet in de lach. Holy shit. Was ik hier nou zo zenuwachtig voor? Ik ben gewoon de zoveelste clown in het mediacircus.

Nog één keer pakt Bussemaker haar kaarsje op, zet het plechtig neer en kijkt er even naar, doet haar momentje van bezinning. De camera’s klikken als mitrailleurs. Dat is het dus: het gaat kennelijk  minder om wat je zegt en meer om hoe je eruit ziet.
Dan loopt de minister de trappen op bij het monument. Haar woordvoerder knikt tevreden. Nailed it.

En dat was ‘em. De menigte lost langzaam op en met de cameraman neem ik alles nog een keer door. “Ik denk dat we alles wel hebben, denk je niet?” zegt hij. Ik wil antwoorden maar de jongen van de Muiderpoort eist ineens vijf meter links van me mijn aandacht op. Hij steekt een hand op. “Succes!” Ik zwaai terug, zeg iets, maar vergeet direct wat precies.

Na de camera te hebben opgeborgen, fiets ik terug naar Oost. Ik ben uitzinnig, de laatste keer dat ik zong op de fiets kan ik me niet herinneren. Fuck het circus: ik heb een minister geïnterviewd, heb haar niet per ongeluk een oog uitgestoken met de microfoon, wist haar naam nog. Klaar. Klaarklaarklaar.

Twee uur nadat het online staat, trilt mijn telefoon. Lucas. ‘Hoe is het gegaan?’ Direct app ik hem het item. Een uurtje later krijg ik een berichtje terug. Hij staat in een kroeg, zegt hij. ‘Heb niets verstaan maar ziet er goed uit!’

Nailed it.

 

(Het item is hier terug te bekijken.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *