Election day

Het is voorbij. Verslag van een drukke dag.

Het zweet stroomt me over het lijf, maar dat is ook niet gek als je aan het joggen bent met een winterjas aan en een camera van zeven kilo onder je arm en dat is precies wat ik nu aan het doen ben. De grote verkiezingsshow zendt RTL niet uit vanaf de omgebouwde redactievloer, maar vanaf het gebouw van de Associated Press (AP), zo’n 25 blokken zuidelijker. Bij aankomst bleek echter dat we een camera waren vergeten, en uiteraard was ik de aangewezen persoon om die op te halen.

“Binnen een uurtje terug, okee?” zei Erik nog toen hij me geld meegaf voor de taxi. Dat was makkelijk gelukt, ware het niet dat de taxi op de terugweg muurvast kwam te zitten in het verkeer. En dus ren ik, vijf minuten voordat we beginnen met uitzenden, de redactievloer van AP op. De liveshow is het hoogtepunt van de avond waar we maanden naartoe hebben geleefd, vol met grafieken en items en live-verbindingen met Hilversum en Boston. Er mag niets fout gaan.

Cameraman Roel overlaadt me met dankwoorden en brengt alles in stelling. Erik en Irene komen net terug van het dak, vanwaar ze een gesprek met Hilversum hebben gevoerd (in jargon een ‘liver’, LAI-vur). Iedereen gaat klaar staan voor het tweede deel van de liveshow: Joost doet de graphics, Roel de camera, Freek helpt Roel en Irene helpt iedereen en behoudt de rust. Ik houd grote vellen papier vast met daarop steekwoorden, in het geval dat Erik zijn tekst vergeet.

“Nog 20 seconden,” zegt Irene. Erik haalt diep adem. Bijzonder om te zien dat zo’n vakman toch de spanning voelt. Misschien ook niet zo gek – de verkiezingen zijn hét moment dat Nederlanders het nieuws in Amerika volgen. “Nog tien seconden.” Vluchtig kijkt Erik nog even naar mijn papier. “Niet laten vallen he!?” zegt hij en acuut krijg ik kramp in mijn vingers. “In five, four, …, …, …,” en we zijn onderweg.

Zacht hoor ik Hilversum in het oortje van Erik vragen stellen, terwijl Erik gewichtig knikt. De vragen lijken spontaan, maar vergis je niet: de uitzending is tot in de puntjes voorbereid, niets is aan het toeval overgelaten. De uitzending van vanavond is dan ook zes keer geoefend. Maar Erik doet het voorkomen alsof hij de vragen voor het eerst hoort en doet (zoals bijna altijd) goed verslag. Na een minuut schakelt de regie over naar Hilversum, waar de show verdergaat, en iedereen ontspant. Ik niet want ik mag de papieren niet laten vallen.

Hilversum start een filmpje (‘beta’) als Irene fluistert: “Erik, je microfoontje doet het niet!”
“Wat?!”
“Hilversum zegt dat je microfoontje het niet doet!”
“Zullen we dat nu fixen?” vraagt cameraman Roel.
“Nee, we gaan zo weer beginnen,” zegt Irene beslist. “Gewoon heel duidelijk praten Erik, we regelen het wel als Hilversum de eerstvolgende beta instart.”

Erik drukt op zijn oortje. “Nog vijf seconden!” En het wordt weer stil. Ik houd nog steeds mijn papier heel goed vast.

We zijn weer terug, en Erik vertelt in alle rust over de campagnebudgetten, swing states en toekomstplannen. Het is wachten tot de regie ons van het scherm haalt.

“We zijn er uit!” zegt Irene en vier man storten zich gelijktijdig op Erik en de camera. Roel praat tegen Erik, Erik tegen Freek, Freek tegen Irene en Irene praat met iedereen én via de telefoon ook nog met Hilversum.
“Nog dertig seconden!”
“Erik, Hilversum…”
“Lijn twee?”
“…hoort je prima via de…”
“Sorry!”
“…microfoon op de camera dus…”
“Wacht nou even!”
“…geen zorgen!”
“Andere lijn!”
“Hilversum?!”
“Erik, zeg eens wat?”
“Hilversum?!”
“Hallo?”
“Hilversum?!”
“Lijn drie?”
“Is het goed zo?”
“Hilversum?!”
“Zeg eens wat?!”
“Hilversum?!”
“Hilversum?!”
“Nog tien seconden!”
“Hilversum?”
“Opgelost!”
“Ja?”
“Ja?”
“Ja!”
“In five…”
Iedereen gaat terug naar zijn plek. Ik heb ondertussen geen vinger bewogen, ook al heb ik een vervelende kriebel aan mijn oor. Het is niemand opgevallen.

De rest van de show gaat goed. De enige spanning die nog ontstaat is wanneer we horen dat we een deel van de show overslaan in verband met tijdnood. Een item dat ik heb gemaakt over peilingen is daardoor waarschijnlijk niet uitgezonden; jammer.

Voor ik het goed en wel doorheb is Erik al aan het afronden. Nu is er de ruimte voor het complimentje uit Hilversum en Erik ontspant. “Too close to call,” antwoordt hij lachend op een vraag die ik niet versta. En dat is het einde van de show.

Ik laat mijn papieren vallen en iedereen maakt elkaar complimentjes. Irene straalt en ook Roel en Freek zijn zichtbaar opgelucht. Ik heb zin om heel hard te schreeuwen en te springen, zo gaaf vind ik het allemaal. Irene ziet het en zet me weer met beide benen op de grond: “Hey, we moeten nog de hele avond, hé?!” zegt ze lachend. (En inderdaad: geen staat die de stembussen al gesloten heeft. Feitelijk gezien moeten we nog beginnen.)

De enige die niet meedoet is Erik. Hij leunt op een kastje terwijl hij op zijn telefoon door de berichten bladert die binnenkomen. Hij is gesloopt, ik zie het aan hem. “Tevreden?” vraag ik, maar hij hoort het niet.

De rest van de avond zenden we uit vanaf onze eigen redactie. Om een uur of half acht, met een lange avond nog voor de boeg, is er tijd om wat te eten. Grappig: terwijl de eerste resultaten binnendruppelen hebben wij juist even pauze en tijd om een pizza naar binnen te werken. We gaan pas om middernacht live, als in Nederland het ontbijtnieuws wordt uitgezonden.

Terwijl ik mijn pizza margarita naar binnen prop (ik ben uitgehongerd!) merk ik pas wat een bijzonder moment het is. Lang naartoe geleefd met zijn allen, en vanavond is het zover. En grappig dat we niet alle binnenkomende cijfers al zitten te verwerken. Vrienden van VerkiezingenVS.com speuren nu waarschijnlijk het internet af, op zoek naar opmerkelijke feiten, grappige tweets, enzovoorts. Maar hier wachten we even. We praten over collega’s in Nederland en over de hele wereld die we bewonderen. Over Stan Storimans, cameraman en de baas van Roel die sneuvelde in Georgië in 2008. Over Louis Theroux, waar sommigen nog nooit van gehoord blijken te hebben. En over Erik.

Het zal rond negen uur zijn als ik het volume van één van de zes tv’s harder zet. Wat ’s ochtends al voorspeld was, komt uit: in de staten waar het om draait doet Obama het beter.

Iets over elven, en ik ben de eerste die het ziet: het schermpje van MSNBC schreeuwt dat Obama heeft gewonnen. Ietsje later volgt Fox News en nog iets later ook CNN. Het is klaar.

De vier uur daarna vliegen voorbij. Voor de meeste uitzendingen speel ik de graphics af op het scherm achter Erik. Een kleine taak, maar toch best spannend. En dan kan ik alweer naar huis.

Gisteren trok een sneeuwstorm over de stad, die ik kon volgen vanaf mijn vaste plekje bij het raam. Daar zit ik nu weer, terwijl ik een prachtige zonsondergang bekijk en dit bericht schrijf.

Kortom: een hectische, spannende maar leuke dag. Nu ben ik moe maar voldaan. Morgen een borrel met tout verslaggevend Nederland in New York. Maar nu vooral heel vroeg slapen.

One thought on “Election day”

  1. geweldig Michiel dat ook ik(zit met Henna voor de computer) zo kan meeleven met jouw spannende belevenissen.. Ik geniet van je berichten. liefs oma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *