Een laatste bericht – voorlopig

Even een snelle update, want de komende dagen zal ik waarschijnlijk weinig tijd hebben om iets te schrijven. Daar zijn twee redenen voor.

Allereerst is daar Sandy. Ik kende haar niet, maar de laatste dagen kon eigenlijk niemand om haar heen. Cuba en Haïti lieten Sandy dan ook gelaten over zich heen komen, met overstromingen en tientallen doden als gevolg. En nu is ze onderweg naar het noordoosten van de VS.

Stadsgenoten halen herinneringen op aan de laatste orkaan. “Het was een ramp,” zegt Evan. “De complete ondergrondse lag eruit toen Irene over de stad walste.” In een stad waar dagelijks meer dan 11 miljoen mensen op de subway en de bus rekenen, was de chaos dan ook groot.

Hospita Khadija, überhaupt geen vrouw van de halve maatregelen, heeft alvast het zekere voor het onzekere genomen. Ze heeft water ingeslagen, en blikken met eten en batterijen. “En misschien is het maar beter je matras in de gang te leggen, ver weg bij de ramen.” Of ze ook haar wietvoorraad wat heeft bijgevuld weet ik niet, maar ik denk niet dat ze ook maar enig risico neemt.

Ik heb me nog niet zo druk gemaakt om die hele storm, maar de laatste dagen zie ik dat de stad zich nerveus gedraagt. De media overschreeuwen elkaar met superlatieven en noemen Sandy inmiddels ‘Frankenstorm’, omdat ze rond Halloween aan land wordt verwacht. Vorige keer stond de hippe modewijk Meatpacking District onder water. En Katrina ligt natuurlijk ook nog vers in het geheugen van de Amerikanen, dus de angst zit er goed in. Ach, denk ik schouderophalend, we gaan het allemaal zien. Ik heb immers de watersnoodramp van ’53 nog meegemaakt – dat is niet waar – dus ik kan wel wat hebben.

Wat ik met veel meer interesse volg zijn de verkiezingen. Was het een maand geleden bijna zeker dat Obama in 2013 aan zijn tweede termijn kon beginnen, nu is Romney hem in sommige peilingen gepasseerd. De president faalde in het eerste debat en sindsdien zijn de republikeinen helemaal terug. Romney is een stuk zelfverzekerder geworden in zijn speeches: hij maakt grappen waar zelfs ik om moet lachen (al zegt dat, nu ik er nog eens over nadenk, misschien niet zo veel) en hij valt de Obama-campagne harder aan dan ooit. En door de groeiende aandacht voor de verkiezingen (volgende week dinsdag al!) komen er ook steeds meer mensen op de rallies af. Krijg je in Nederland met moeite een Zuid-Hollandse strandtent vol op de verkiezingsavond, hier komen ze met duizenden kijken naar een toespraak van hun favoriete kandidaat.

Opvallend zijn ook de steunbetuigingen van de media. Kranten spreken onomwonden hun voorkeur uit voor Romney of Obama. Voor ons misschien vreemd, maar aan de andere kant weet je dan tenminste wel wat je aan je krant hebt. En dan zijn er ook nog de nieuwszenders. Fox kennen de meeste Nederlanders wel: dat is het terrein van de conservatieven, al zeggen ze zelf objectief te zijn (“We report, you decide!”). Obama is favoriet in de talkshows van Rachel Maddow en Chris Matthews op MSNBC, die wél openlijk uitkomen voor hun liberale opvattingen.

Hoewel het aantal swing states op twee handen te tellen zijn, zijn de media het over één ding eens: het draait om Ohio. Dat is een tamelijk bevolkingsrijke staat, ruwweg zo’n 700 kilometer ten westen van New York. Ik heb het de laatste dagen zo vaak gehoord dat ik het kan dromen: sinds 1964 is Ohio altijd naar de winnende kandidaat gegaan en geen enkele republikein is ooit president geworden zonder Ohio te winnen. Obama heeft zijn voorsprong daar de afgelopen weken flink zien afnemen. Wint Romney daar, dan heeft hij goede kans om te winnen. Maar als Obama wint in Ohio, dan blijft hij hoogstwaarschijnlijk president. Het wordt dus verschrikkelijk spannend.

Dus, mochten jullie de komende dagen niets van me horen, ben ik óf aan het werk, óf verzopen. Dan weet je dat. Michiel Klaassen, out.

2 thoughts on “Een laatste bericht – voorlopig”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *