Een aanslag in de stad

Zo was onze werkdag op de dag van de aanslag op het fietspad.

In eerste instantie sla ik niet eens aan op het bericht. Er zijn schoten gehoord in Lower Manhattan – tsja, er wordt wel vaker geschoten in New York. Pas als er berichten komen over meerdere gewonde fietsers, ren ik Eriks kantoor binnen. Die heeft natuurlijk alle drie de televisies al aanstaan. Niet lang daarna hakt hij de knoop door. “Ja, we gaan erheen.”

Cameraman Dennis en ik houden een taxi aan en laden ons materieel in. Erik pakt de fiets om het fietspad af te zakken richting de plek van de aanslag. Even later zoeft de taxi langs datzelfde fietspad.

Het voelt als ‘mijn’ fietspad. Elke dag rijd ik via de 28ste straat naar het westen, naar de rivier, om dan tussen de Hudson en de snelweg naar het noorden te fietsen. Ik kom langs een oud vliegdekschik, een kroegboot, een stripclub en langs de wolkenkrabbers van midtown. Veel fietsers, hardlopers, een enkele skateboarder. Een fijne manier om je werkdag te beginnen. En te beëindigen, als ik ’s avonds de zon zie ondergaan boven de rivier.

De plek waar de truck het fietspad opreed. Achter de politie de fietswrakken.

Maar nu staan we achter een afzetlint met drie andere cameraploegen datzelfde fietspad te filmen, leeg – op een hoopje verwrongen fietsframes na. Vreemd. Eng.

Na een Facebook-liver bereiden we ons voor op het shot voor het late nieuws. De aanslag op het fietspad is de dodelijkste sinds 9/11 en Erik en ik kiezen voor een shot met op de voorgrond het afgezette fietspad en helemaal daarachter het One World Trade Center, als verwijzing. Een zwaar shot, zeker, maar Erik en ik vinden allebei niet alleen dat het kan, maar dat het ook mooi is.

Erik gaat live in de uitzending.

Het kruisgesprek met de studio in Hilversum zit erop. Snel overleg – wat nu? Nog even iets draaien voor de uitzendingen van morgen? De Halloween-parade wellicht? Zou die niet afgelast zijn?

Maar de Halloween-parade gaat gewoon door – en hoe. Er wordt gedanst, gelachen, gezongen. Smartphones flitsen driftig om het geheel vast te leggen en te delen, uiteraard met het onvermijdelijke #NYCstrong. Ik spring met Dennis het hek over, zwaai met mijn perskaart naar de politie en houd korte interviewtjes.
“Was u niet bang?”, vraag ik een dame in een hippiegewaad op een bakfiets met twee kinderen.
Ze grijnst. “Allah Akbar!” En ze peddelt verder. New Yorkers zijn gestoord.

En ook in het restaurant, waar we na een lange werkdag het afscheid van stagiair Victor vieren: business as usual. Volle tafels, sommigen zijn verkleed. Zelf keuvelen we ook over de afgelopen maanden en vertellen we sterke verhalen over andere spannende werkmomenten. Onverschrokkenheid? Onverschilligheid? Het is raar om te bedenken, maar het lijkt erop dat deze stad gewend is geraakt aan dit soort geweld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *