De vuurdoop

Ziek met een jetlag op de redactie – en twee dagen later de boel in mijn eentje runnen. Een week van uitersten.

Na eerst twee uur door Central Park te hebben gedwaald (mijn eerste dag in New York – I’ll sleep when I’m fired) meld ik me om half negen op de redactie op 57th street in Midtown. Irene begroet me enthousiast met een ferme handdruk en gaat direct over tot de rondleiding. De redactie bestaat uit vier ruimtes: het kantoor van Erik Mouthaan; het montagehok; een loze ruimte met veel hardware, een waterkoeler en een koffiezetapparaat; en iets van een halletje aan de gang waar Irene en ik allebei een bureau hebben. Cameraman Dennis maakt het team compleet. Met deze drie mensen vorm ik de komende tijd de redactie in New York.

Dag één en twee is vooral veel oefenen. Voorafgaand aan vrijwel alles wat je doet hier moet een dozijn knopjes worden ingedrukt en een handvol instellingen worden gewijzigd – en dat alles moet gedubbelcheckt worden. Ondanks het boekwerkje dat ik bij de hand heb begint het me aardig te duizelen. Als je, zoals ik, al moeite hebt met de techniek van een ballpoint is een redactievloer – met Apple-computers, matrixen, matroxen en een waterkoeler – op zijn zachts gezegd een uitdaging. “Geen zorgen hoor,” zegt Irene vrolijk, “over twee weken doe je dit blind!” Dit is niet het juiste moment dat ik al opzie tegen het instellen van de tijd op mijn smartphone – die dan ook nog altijd keurig afgesteld staat op Middel-Europese Tijd.

Woensdag ben ik vastberaden een goede indruk achter te laten, maar als ik de metro uitloop begint mijn maag onaangenaam te rommelen. Shit: óf mijn ontbijt valt verkeerd, óf mijn maag heeft – net als mijn telefoon – nog niet kunnen wennen aan mijn nieuwe ritme in New York. Tegen de tijd dat ik de redactie binnenkom voel ik me goed beroerd. Maar ziek melden bij je nieuwe baas op dag drie lijkt me geen optie. Aspirientje erin, en gaan. Aan het eind van de dag zit ik te rillen van de kou en moet ik een winterjas uit het kledingrek van Erik aantrekken om me nog enigszins senang te voelen. Terwijl het buiten nog altijd een zonnige 25 graden is zit ik diep weggedoken in een soort Gaastra-geval mijn klussen af te werken. De helft van mijn werk blijft liggen, maar dat moet morgen maar. Vanavond vroeg naar bed.

Op donderdag gaat het een stuk beter. Snel laad ik wat vergeten filmpjes in van gisteren, vervang ik de grote fles op de waterkoeler en begin ik aan mijn klussen. Vandaag moet en zal een succes worden.
Ietsje later is de waterkoeler lek en stuk en blijkt dat die filmpjes op een totaal andere manier gearchiveerd moeten worden. Het is voor tienen en de dag lijkt al compleet verknald. Heel fijn.
De rest van de dag gaat gelukkig beter. Als Erik en Dennis bij het monteren een bepaald filmpje nodig hebben – vaak weinig accuraat beschreven, bijvoorbeeld: “die ene quote van Romney” – ben ik het eerste aanspreekpunt. De vuurdoop blijkt geen totale afgang en ik krijg zowaar een schouderklopje.

Gesterkt loop ik vrijdag de verlaten redactievloer op. Nu ben ik bijna elke dag de eerste aanwezige, maar vandaag blijft dat zo: ik zal het in mijn eentje op moeten knappen. Gek genoeg ben ik totaal ontspannen. En terecht ook: vóór het middaguur staan de filmpjes (of ‘feeds’, in jargon) in het archief. Da’s mooi, want hoe eerder dat gebeurd is, hoe meer tijd er overblijft voor andere klussen.

De eerste werkweek zit erop, de eerste stapavond (met huisgenote Lynne, een fenomeen over wie later meer) is inmiddels ook een feit. Dit weekend heb ik heerlijk lopen mutsen op Manhattan en heb ik mijn eigen buurt verkend. In een notendop: het werk bevalt, de buurt bruist en alles wat men zegt over de energie van deze stad is waar. Nog 50 dagen tot de verkiezingen!

3 thoughts on “De vuurdoop”

  1. Hi Michiel, dit is Cool zeg! Ik kan me nog herinneren dat jij in 2000 toen we nog in groep 8 zaten elke ochtend op de fiets naar school een update gaf over de aankomende amerikaanse verkiezingen, als 12 (!) Jarige, prachtig dat je het nu zoveel jaar later van zo dichtbij meemaakt! Heel veel plezier en succes! Gr Benthe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *