Bronnen checken

In een land waar het nieuws een miljardenindustrie is, is een Nederlandse verslaggever een relatief kleine speler. Hoe zorg je dat je dan toch verslaggeving van hoge kwaliteit levert? Probeer je je tussen de anderen te wringen, of ga je je eigen weg?

Als een bezetene surf ik over het net. Erik heeft gevraagd enkele cijfers op te zoeken, en aangezien in de journalistiek geldt: ‘snelle stagiair, goede stagiair’, is er geen tijd te verliezen. Na het vinden van de gevraagde informatie schrijf ik het over in een mailtje en druk op versturen. Nog geen drie minuten later krijg ik een beknopt antwoord van Erik. Eén woord, vier letters en een leesteken: “Bron?”

Bij RTL Hilversum wordt een ander soort journalistiek bedreven dan ik gewend ben. Bij de Universiteitskrant van Groningen waren ik en de andere student-redacteuren altijd op zoek naar nieuws en mensen om te interviewen. Daar had je, na een dag of drie rondbellen, elke decaan wel gesproken. Hier ligt dat anders. De kans dat je als Nederlandse correspondent bijvoorbeeld Romney of Obama te spreken krijgt voor een lang interview is nihil. Ze zien je aankomen. “Bel maar terug als je bij een network werkt, goed? Byeee!”

Wie we dan wel interviewen? Daar is RTL creatief in. Een interview met Obama of Romney, zoals CBS-anchorman Scott Pelley van het weekend had in 60 Minutes, zit er voor ons niet in. Maar we kunnen wél aan Pelley vragen hoe het was om met de kandidaten te spreken. En zo zijn de afgelopen maanden campagne-experts, partijvoorzitters en nog vele anderen ondervraagd.

De nadruk ligt hier niet op scoops, maar om de vertaalslag. Hoe vertellen we dit aan de Nederlanders? Hoe laten we Miep uit Klazienaveen begrijpen wat hier aan de hand is?

Een goed voorbeeld was de uitspraak van het Hooggerechtshof over Obamacare. In de eerste minuut dat de rechters het vonnis voorlazen, leken ze de wet af te keuren. Twitter explodeerde zo ongeveer; ook enkele Nederlanders gingen toen de fout in. Erik had echter het geduld om te wachten en hield het hoofd koel. Hij hield blogs van grondwetspecialisten en professionele juristen in de gaten en zag: er is nog niets beslist.

Daar draait het hier om: juiste informatie en goede bronnen. En dat betekent dus dat er eindeloos gefactcheckt en gecontroleerd moet worden. Eén bron is geen bron.

De bron die ik, op aanwijzen van Irene, voor de cijfers gebruikte blijkt gelukkig bekend en vertrouwd. Maar mijn eerste uitglijder heb ik al gemaakt: mijn stageplan bleek de nodige fouten te bevatten. Dat is niet het einde van de wereld, klopt, maar wel een blunder van formaat. Volgende keer toch maar even rondbellen ter controle.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *