Arm Amerika

Over dertig uur politiek drama dat een land tot stilstand bracht.

De Algemene Beschouwingen, ons jaarlijkse feest voor de democratie, vervulden me met heimwee. Daar heb je Geert, die zegt dat mensen op moeten rotten. En ach, Klaas, die een proefballontje uiteen ziet spatten voordat hij hem goed en wel heeft opgelaten. Alexander doet dapper mee en heeft een fittie met Geert over privézaken. De vaderlandse pers twittert in morele kwinkslagen en foto’s met geestig bedoelde onderschriften dat het maar treurig is gesteld met het niveau van onze volksvertegenwoordiging. En oh wat zijn we gepolariseerd met zijn allen.

Cute.

Dit is een verslag van iets meer dan vierentwintig uur alledaagse Amerikaanse politiek.

Er is een hoorzitting van een senaatscommissie over de benoeming van een rechter aan het Hooggerechtshof. Eerst komt er een vrouw die vertelt hoe zij, meer dan vijfendertig jaar geleden, door een bezopen tiener is aangerand. Dat die haar wilde verkrachten, samen met een vriend. Dat toen ze ging schreeuwen hij haar mond bedekte en dat ze niet kon ademen. “Ik dacht dat hij mij per ongeluk zou vermoorden.” Die bezopen tiener werd volwassen en een vooraanstaand rechter. Het is de rechter die Trump heeft voorgedragen voor het Hooggerechtshof. Zijn naam is Brett Kavanaugh. Weet u het zeker? “Ik weet het honderd procent zeker.”

Ze is ingetogen, kwetsbaar, maar beheerst. Geloofwaardig. En even, ongeveer een uurtje, geeft niemand nog een cent voor de toekomst van Kavanaugh.

Dan komt Kavanaugh. Met alle wapens uit zijn arsenaal trekt hij ten strijde tegen wat hij ziet als een groots complot van links. Dat wil wraak voor het verlies van de presidentsverkiezingen van 2016. Hij vertelt over de doodsbedreigingen die zijn gezin kreeg. Hij snikt. Wisselt dan snel weer van toon voor een woede-uitbarsting. Soms schreeuwt hij bijna. “Ik zal mij nooit terugtrekken. Nooit.” En bovenal: de aantijgingen zijn niet waar. Weet u het zeker? “Ik weet het honderd procent zeker.”

De senatoren in de commissie reageren volgens een ritueel. De senatoren die bij de Democratische Partij horen, stellen zeker te weten dat de vrouw, Dr. Blasey Ford, de waarheid spreekt. Hun mantra: “Ik geloof u.”

De mannen – het zijn allemaal mannen – van de conservatieve Republikeinse Partij scharen zich vierkant achter rechter Kavanaugh. Hoe durven de moraalridders van links een onschuldig man te offeren op het altaar van hun eigen zielenheil. Senator Graham kijkt met een blik van woede en verdriet naar zijn linkse collega’s. “Dit waren ooit mijn vrienden,” zegt hij.

Over één ding zijn Senatoren, politieke commentatoren en het publiek het eens. Dit was de meest beschamende vertoning in tijden van de Amerikaanse volksvertegenwoordiging.

De ochtend erna. De kranten koppen ronkende teksten. De strekking: Blasey Ford en Kavanaugh, je kan ze allebei geloven. En wie je gelooft, zegt vooralsnog weinig over wat er nu precies op de verschrikkelijke zomernamiddag in 1982 is gebeurd, maar vooral veel over jezelf en waar je staat. En Kavanaugh? Die wordt waarschijnlijk gewoon benoemd, denkt een anonieme top-Republikein. Niet dat hem dat vrolijk stemt. “Wat een lelijke tijd leven we in. Misschien zijn we verdoemd.”

De commissie verzamelt zich voor het tweede bedrijf. Een Republikein wordt belaagd in de lift door een dame die schreeuwt over haar aanranding, jaren geleden. “En nu gaat u een seksueel roofdier benoemen voor de hoogste rechtbank van het land.” De senator luistert gelaten. Hij kijkt moe.

Er volgen een aantal stemmingen. Democraten lopen weg om de gang van zaken op te houden. Verzamelen zich buiten voor emotionele toespraken met gelijkgezinde demonstranten om hen heen. Trekken zich terug in achterkamertjes. De nieuwszenders laten een verlaten commissiezaal zien, afgewisseld met pratende hoofden van opiniemakers die ook tegen elkaar schreeuwen.

Dan plots, een doorbraak. De eerder belaagde Republikein, die van de lift, wil een FBI-onderzoek naar de verschrikkelijke nazomermiddag van 1982. En gaat die krijgen. De Republikeinen stemmen vervolgens vóór rechter Kavanaugh. Democraten stemmen tegen. Wordt vervolgd, het weekend als een nationale adempauze. De FBI gaat onderzoeken, daarna is het aan de honderdkoppige Senaat.

Dertig uur duurde het en het land stond stil.

Amerika’s eerste president, George Washington, waarschuwde bij zijn afscheid voor politieke partijen. Die werken verdeeldheid alleen maar in de hand. Daar profiteert niemand van, de bevolking niet en de regering niet. Bovendien bieden partijen een ingang voor buitenlandse overheden om invloed uit te oefen. Niet doen dus, vond George.

222 jaar later schrijft een conservatieve volger uit Texas ons briesend dat een onschuldig man wordt besmeurd door gewetenloze liberale carrièrepolitici. Een vriend van me – zachtaardig type, hij houdt van whiskeys, horloges en yoga – mijmert tijdens een diner hardop of het niet beter zou zijn als iemand de president door het hoofd zou schieten. Hij kijkt erbij alsof hij een utopie beschrijft.

Dertig uur in het Amerika, najaar 2018. De machtigste staat die de wereldgeschiedenis ooit gekend heeft is verwikkeld in een culturele burgeroorlog. Die gaat alleen maar erger worden, want elke twee jaar zijn er verkiezingen. Daarna is het land weer iets verder verdeeld, de kampen verder ingegraven, het politieke midden verder gemarginaliseerd.

De parlementsverkiezingen zijn over 38 dagen.

Wat voor weer zou het zijn in Den Haag?

One thought on “Arm Amerika”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *