How to lose your mind in 5 days

Ik heb jullie nodig. In recordtempo verlies ik mijn verstand. Over verslaving, ontwenningsverschijnselen en het kidnappen van onschuldigen.
Help.

Zondag
‘Hij doet het niet.’
‘Wat?’ De grijns die ik mijzelf had aangemeten voor de foto verflauwd.
‘Nou, hij ging ineens uit.’ Vertwijfeld kijkt Koen naar mijn oude Samsung. ‘Witte flits, en toen niets meer.’
‘Ah, kak.’ Geïrriteerd loop ik weg van de groep. ‘Geef eens.’
‘Sorry dude.’
‘Is jouw schuld niet,’ mompel ik tegen Koen en pak de telefoon aan. Het is zijn schuld ook niet. Het mag een wonder heten dat die telefoon het überhaupt nog doet, na drie jaren vallen op fietspaden, dansvloeren en traptredes. Er ging geen dag voorbij dat ik hem niet gebruikte, zelden stond hij uit of was de batterij leeg. En nu is hij dood.
‘Fuck. Een nieuwe bestellen duurt makkelijk een paar dagen.’ Achter mij hoor ik cheese en als ik mij omdraai zie ik nog net de flits van een telefoon die het wél doet.
‘Relax!’ Koen beukt me opbeurend op de schouder. ‘Dit zal je goed doen, effe een weekje volledig off the grid. Daar knap je van op, dat zul je zien.’
Ik staar beduusd naar mijn telefoon, druk een keer of vijf op de startknop. Niets. ‘Ja. Opknappen, ja’

Maandag
‘Met Ali.’ De stem aan de andere kant van de lijn komt maar net boven de Arabische muziek uit.
‘Dag Ali, met Michiel, ik heb daarnet..’
‘Ahh, nieuwe Samsung! Ja, ik ben aan inpakken voor jou. Direct versturen, ja?’
‘Nou, ik vroeg me af: zou ik hem ook kunnen halen? Ik woon namelijk…’
‘Nee.’
‘…ook in Amsterdam en…’
‘Nee.’
‘…ik heb mijn telefoon echt nodig.’
‘Nee.’
‘Nee?’
‘Nee. Is niet mogelijk.’
‘Oh. Want?’
‘Doe ik niet meer. Alleen nog maar versturen. Maar jij moet geen zorgen maken, hij is morgen bij jou.’
‘Morgen?’
‘Morgen.’

Dinsdag
‘Heeft iemand mijn pakketje nog kunnen aannemen vanmorgen?’ Ik probeer het groepsbericht op Facebook aan mijn vier huisgenoten rustig te schrijven, maar moet tot drie keer toe een tikfout herstellen. Ik typ altijd slecht van weinig slaap, en ik denk niet dat ik de afgelopen nachten de vijf uur gehaald heb.
‘Nee man, sorry, was om acht uur al weg,’ tikt de eerste. Shit. PostNL had gezegd er tussen acht en tien te zijn.
‘Sorry Chieles, ‘ schrijft de tweede, ‘om kwart over tien was er nog niets bezorgd en toen moest ik echt weg.’
‘Nope, er is niemand geweest.’

Met een geleend toestel bel ik bij de wasbakken op de heren-wc naar Post NL.
‘GoedemiddagPostNLmetSuuswaarmeekannikuvandíenstzijn?’
‘Dag, met Michiel Klaassen. Mijn pakketje is er niet. Dit is mijn code.’ En ik geef Suus de code.
‘Momentje, ben zó bij u terug.’

Heb ik al eens verteld dat ik wachtmuziek haat?

‘MeneerKlaassenbedanktvoorhetwáchten.’
‘Ja.’
‘Ik zie het inderdaad, een telefoon. Vervelend zeg!’
‘…’
‘Maar wij konden vandaag niet langskomen.’
‘Waarom niet?’
‘Door omstandigheden.’
‘Door omstandigheden?’
‘Ja. overmorgen proberen wij het nog eens, dezelfde tijd.’
‘Ja maar dan ben ik aan het werk! En mijn huisgenoten gaan niet nog eens voor mij thuisblijven om te wachten op een postbezorger die niet komt, schat ik in. Kan de postbezorger niet in de middag langskomen?’ De echo van mijn stem door het sanitair klinkt paniekerig. Als ik in de spiegel kijk, zie ik een rode uitslag in mijn nek en acuut begin ik met krabben.
‘Nee, maar met de handige niet-thuis-code die u overmorgen in de bus krijgt als u niet thuis bent, kunt u wel bepalen wanneer hij wél langskomt. Dan kunt u een tijd kiezen die u wél uitkomt.’
‘Kan ik niet nu al een tijd uitkiezen?’
‘Nee, dat kan alleen als wij u niet thuis aantreffen.’
‘Vandaag trof ik JULLIE niet aan op je werk!’
‘Als u gaat schreeuwen, beëindig ik het gesprek. Goedemiddag.’

Ik zweer het: voor elke dag dat ik mijn nieuwe telefoon niet heb, zal ik een postbode ontvoeren en in mijn kelder vasthouden op water en brood.

Woensdag

‘Wat is dit?! Jij was toch gestopt met roken?’
‘Ja en nou ben ik weer begonnen.’ De zon schijnt en het is prettig warm op mijn dakterras, maar ik kan er niet van genieten. Verdomme, tyfusvlam die uitwaait.
Ongelovig kijkt clubgenoot Niels mij aan. ‘Waarom ben je nou zo gestressd? Het is maar een telefoon. Je hebt toch internet op je werk.’
‘Nou en?! Ik wil gewoon Teletekst kunnen checken als ik opsta op mijn telefoon en de jongen die ik date kunnen appen en mijn Facebook kunnen checken wanneer ik dat wil.’ Ik smijt de sigaret die niet aan wil van het dak en pak direct een nieuwe. Zodra ik mijn handen vrij heb, ga ik verder met krabben. Eerst aan mijn rechtervoet, dan tussen mijn schouderbladen. Jeuk, overal jeuk.
‘Jezus, je stelt je aan.’
‘Whatever.’
‘Wat mis je nou het meest?’ Niels doet niet eens zijn best om niet pesterig te klinken.
‘Gewoon, hoe hij oplicht als ik hem ontgrendel, en de geluidjes die hij maakt. Bij een inkomende tweet, bij een mail, bij een nieuwe match op Tinder.’
‘Haha, nou succes. Volgens mij ben je je matches op je nieuwe telefoon allemaal kwijt.’
Ik rook de sigaret op tot aan het filter.

Donderdag
Het is rustig in de bar. Da’s ook niet gek want het is twaalf uur ‘s middags en stralend weer.
‘Wat zal het zijn?’ vraagt een hoogblonde barvrouw.
‘Whiskey, een dubbele.’

In de spiegel achter de toog zie ik een vermagerde broer van mijzelf. Ik bekijk gelaten de kringen onder mijn ogen, de rode vlekken in mijn gezicht. Chet Baker, zacht zingend op de achtergrond, is de enige die me begrijpt. “You don’t know how hearts yearn. For love that cannot live yet never dies.”
De postbode is nooit gekomen, laat staan dat ik een superpraktische niet-thuis-code heb ontvangen. Morgenochtend, beloofde een collega van Suus. Morgen, morgen, morgen. Als ik aan het werk ben. En mijn huisgenoten ook.
‘Nog eentje?’ De barvrouw heeft de dop al van de Jack Daniels gehaald.
‘Ja. Laat de fles maar staan.’

Oproep
Wie kan er vrijdag 4 april tussen half negen en half elf in de ochtend bij mij thuis wachten op de postbezorger van PostNL? Je wordt beloond met bier. Of goud. Of Kate Upton. Wat je maar wil. Als je er maar bent, tussen half negen en half elf, om mijn nieuwe telefoon in ontvangst te nemen. Je krijgt hoe dan ook mijn eeuwige dankbaarheid. En drie postbodepetten. In relatief goede staat.

One thought on “How to lose your mind in 5 days”

  1. Ik had het met alle liefde voor je willen doen want Oost is niet ver van de Pijp vandaan toch ;-) Alleen is het nu inmiddels allang al 4 april geweest en ben je als het goed is een gelukkig bezitter van…..

    groetjes Olga

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *